Ağaç ve Karınca
Yemyeşil bir tepede yalnız bir ağaç varmış. Her gün canı sıkılıp hayatından şikayet edermiş. Günlerden işte bugün ağaç gıdıklanmaya başlamış ve ha ha diye kahkahalar atmış; çünkü ağacın köklerinin üstünde bir karınca dolaşıyormuş. Karınca ağacın kahkahalarını duyunca:
- Ne kadar güzel. Burada mutlu bir ağaç var. demiş. Ağaç, karıncanın dediklerini duyunca:
- Ah ah karınca beni sen güldürdün; aslında ben üzgündüm demiş.
Karınca:
- Ama neden üzgünsün ki? demiş. Ağaç:
- Ben bu tepede yalnız yaşıyorum demiş.
- Aaa! Hiç öyle şey olur mu? Bu dünyada hiçbirimiz yalnız değiliz ki oysa senin ne kadar güzel dostların var demiş seni hiç yalnız bırakmıyorlar. Ağaç:
- Dostlarım mı var? demiş
- Evet. Bak bulutlar senin suyunu getiriyorlar, ya seni ısıtan güneşe ne demeli, dallarında uyuyan yavru kuşların bir anneside sensin. Gölgen güneşin sıcağından koruyor, biz karıncaları ve diğer böcekleri, meyvelerini yiyen çocuklar, dallarına salıncak yapan babalar ve daha kimler kimler hep senin dostun demiş.
- Hiç bunları düşünmemiştim oysa benim ne kadar çok ve ne de güzel dostlarım varmış. Teşekkür ederim sana karınca demiş. Karınca:
- Önemli değil demiş ve mutlu bir şekilde yaşamışlar.